Με χαρτί και μολύβι...

      Καλησπέρα σας. Η σημερινή μου ανάρτηση δεν ήταν η προβλεπόμενη. Ετοιμάζω ένα διαφορετικό θέμα να ανοίξω ως προς συζήτηση αλλά επειδή δεν το έχω τελειώσει ακόμα και είναι αρκετά μεγάλο, θα το ανεβάσω σε 2-3 μέρη σιγά σιγά.

      Σήμερα με απασχολεί ένα άλλο θέμα, ένα κάπως πιο προσωπικό. Δεν αναγκάζω κανέναν να αποδεχτεί αυτά που γράφω ως σωστά, είναι απλά προσωπικές γνώμες-αντιλήψεις-ιδέες.

      Η σημερινή μέρα είναι από τις μέρες τις οποίες ξυπνάς από ξενύχτι και νιώθεις ακόμα κουρασμένος, άσχετα από τις πόσες ώρες έχεις κοιμηθεί. Σηκώνεσαι, πλένεσαι, τρως κάτι και στην συνέχεια λιώνεις μέσα στο σπίτι κάνοντας διάφορα πράγματα. Κάποια στιγμή στην βαράει και λες “Θέλω να βγω, να πάρω λίγο αέρα ρε αδερφάκι μου, να δω λίγο κόσμο, να περπατήσω, έστω και μόνος μου.” (= 30 λεπτά περπάτημα καθημερινά είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για να είμαστε τυπικά υγιής.)

      Ντύνεσαι, παίρνεις το Mp3 με τα αγαπημένα σου τραγούδια και βγαίνεις στους δρόμους, περπατώντας χωρίς κάποιον συγκεκριμένο στόχο, ακούγοντας μουσική την στιγμή που διάφορες σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου. Παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου και τότε παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Παντού γύρω σου υπάρχουν ζευγάρια. Ζευγάρια ζευγάρια και ζευγάρια. Άπειρα ζευγάρια. Τα περισσότερα μάλιστα από αυτά, αν όχι όλα, δείχνουν ευτυχισμένα, χαρούμενα. Βλέπεις ότι δεν υπάρχει κάποια ομοιότητα του ενός ζευγαριού με του άλλου, καθένα από αυτά είναι μοναδικό, με έναν δικό του μαγικό τρόπο.

      Όσο περνάει η ώρα και είσαι ακόμα ανάμεσα τους, διαπιστώνεις ότι έχει έρθει η άνοιξη και όλοι έχουν βρει κάποιον άνθρωπο για να μοιραστούν και να περάσουν μαζί κάποιες ωραίες στιγμές. Τότε έρχεται ένα δεύτερο σοκ συνέχεια του πρώτου, που δεν το είχες συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα. Και αυτή η Άνοιξη σε βρίσκει μόνο, μπακούρι. Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτείς τι έκανες στραβά τόσο καιρό;

      Είχες την ευκαιρία να έχεις κάποιον μαζί σου και δεν την έπιασες από τα μαλλιά; Γιατί; Αν δεν σου άρεσε και δεν ήθελες να παίξεις μαζί του, δεκτό. Τον ήθελες αλλά δεν τον κυνήγησες αρκετά; Αυτό είναι άλλο, και κατά την ταπεινή μου γνώμη, μαλακία. Δεν είναι όλη η σχέση ένα κυνηγητό. Δεν υπάρχει ο κυνηγός και το θήραμα, ο κυνηγός και ο κυνηγημένος. Δεν μπορείς να κτίσεις μια σχέση πάνω σε αυτό. Υπάρχει κάτι που είναι πιο σημαντικό. Είναι θέμα επικοινωνίας και ενδιαφέροντος.

      Πολλές φορές έχω κάνει αυτή την συζήτηση με διάφορα άτομα, κυρίως κοπέλες, και όταν με ρωτάνε τι ψάχνω και δεν το βρίσκω, απαντάω πάντα μια νορμάλ σχέση. Το νορμάλ βέβαια είναι κάτι υποκειμενικό και αρκετά δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια. Και όμως δεν ψάχνω το τέλειο, ας είμαστε ρεαλιστές στο κάτω κάτω της γραφής, ψάχνω αυτό που στα δικά μου μάτια θα έμοιαζε έτσι, ή θα ήταν κοντά σε αυτό. Και πιστέψτε με έχει μεγάλη διαφορά από το αντικειμενικά τέλειο.

      Το τι ζητάνε όμως οι κοπέλες από εμάς μου φαντάζει σχεδόν αδιανόητο να το καταλάβω, σαν το πως θα πιάσει ο Coyote τον Road Runner, γιατί όπως και να τους φερόμαστε, πάντα μα πάντα δεν θα είναι ευχαριστημένες ή θα μας κρίνουν χωρίς ενδιαφέρον χωρίς να μας έχουν μάθει καν, χωρίς να μας έχουν δώσει την ευκαιρία.

      Το να προσποιηθείς το κάτι ψεύτικο για να ρίξεις μια κοπέλα για μια νύχτα στο κρεβάτι και την άλλη μέρα να μην θυμάμαι ούτε το όνομα της, δεν μου κάνει τόσο ανδρικό και μαγκιά στο κάτω κάτω γιατί αν την άξιζες θα το έκανες δείχνοντας τον πραγματικό σου εαυτό. Αυτό θέλει μαγκιά. Το τι σκέφτονται όμως και ψάχνουν και οι γκόμενες στις μέρες μας είναι ένα μεγάλο μυστήριο.

      Σίγουρα υπάρχουν κοπέλες και κοπέλες, δεν τις βάζω όλες στο ίδιο καλάθι, και σίγουρα δεν μπορώ να τις γνωρίσω όλες. Αν έχεις βρει εσύ το πραγματικό σου έτερο ήμισυ, να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.

Θέλω να κλείσω με μια ερώτηση, εσύ τι θεωρείς σημαντικό σε μια σχέση;

(Ο τίτλος προέκυψε από το γεγονός ότι έγραφα τις σκέψεις μου στο πόδι, μέσα στο λεωφορείο της επιστροφής.)

Μελαγχολία

     Άλλη μια νύχτα από αυτές που δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω έφτασε. Όλα μου φαίνονται χωρίς σημασία. Χωρίς ενδιαφέρον. Την μια στιγμή είσαι καλά και γελάς με την παρέα σου λέγοντας μαλακίες και παίζοντας χαζά παιχνίδια στον υπολογιστή, ενώ όταν η ώρα περνάει όλα γύρω σου αλλάζουν.

     Αλλάζουν για να σου θυμίσουν ότι δεν είσαι τίποτα παραπάνω από “κάτι ελάχιστο”. Δεν μπορείς να είσαι πάντα χαρούμενος, να έχεις πάντα όρεξη για συζήτηση, ώρα για χαβαλέ. Μία τέτοια ώρα είναι αυτή τώρα. Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να ζήσω την απόλυτη ησυχία. Να ηρεμήσω.

     Σκέφτομαι το παρόν και μελαγχολώ όλο και περισσότερο, σκέφτομαι το μέλλον και τρομάζω. (Τρομάζω = Τρόμος + Ζω) Γιατί κάποιος λοιπόν να ζει με τον τρόμο; Γιατί έτσι μας έχουν μάθει. Να φοβόμαστε. Άλλες φορές είναι το ένστικτο της επιβίωσης που μας κάνει να φοβόμαστε και άλλες φορές φοβόμαστε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.

     Στην συγκεκριμένη φάση που βρίσκομαι τώρα, ίσως να έχετε βρεθεί και εσείς στο παρελθόν, φοβάμαι το αύριο. Τι μπορεί να μου επιφυλάξει; Τι μπορεί να συμβεί; Πως μπορώ να το αλλάξω; Τις περισσότερες φορές δεν μπορείς, γιατί για να το αλλάξεις πρέπει να αλλάξεις το παρελθόν, κάτι αδιανόητο και φυσικά ακατόρθωτο με τις γνώσεις και τον τεχνικό εξοπλισμό που έχουμε σήμερα στην κατοχή μας, αν και είναι ένας στόχος και ένα όνειρο που υπήρχε από πάντοτε.

     Πόσες φορές έχεις νιώσει την ανάγκη να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου, να του πεις κάτι που δεν μπορείς σε κανέναν άλλον; Να σε σφίξει στην αγκαλιά του για να σου δείξει ότι δεν είσαι μόνος χωρίς να περιμένει κάποιο αντίτιμο; Το παρελθόν είναι αυτό που θα το καθορίσει αυτό.

     Δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο λόγο ύπαρξής αυτή η ανάρτηση, απλά είμαι προβληματισμένος και δεν ξέρω τι να κάνω για να βρω μια λύση, μια λύση που μάλλον δεν υπάρχει.

Καληνύχτα σας.

Ξεχνάμε...

       Οι μέρες περνάνε, οι βδομάδες φεύγουν, οι μήνες ξεχνιούνται και όλα μοιάζουν σαν να μην έχουν σημασία, σαν να μην έγιναν ποτέ. Αυτή η κακιά συνήθεια να ξεχνάμε δεν θα μας βγει σε καλό.

       Δεν μιλάω για τα χρόνια που έχουν περάσει μέχρι να φτάσει το σήμερα, αλλά γράφω για το ίδιο το σήμερα. Τα πράγματα έχουν χειροτερέψει αρκετά σε όλους τους τομείς. Η ιστορία λένε επαναλαμβάνεται, αλλά αυτό υποτίθεται ότι γίνεται για καλό, να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να σκεφτόμαστε και να βελτιωνόμαστε, ώστε να μην τα ξανακάνουμε. Τι κάνουν όμως οι “άνθρωποι-απάνθρωποι” που βρίσκονται ανάμεσα μας; Αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, πιο πραγματική.

       Δεν ξέρω τι φταίει και συμβαίνει αυτό, αλλά δεν μου αρέσει. Και σε ποιόν αρέσει άλλωστε θα μου πείτε; Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται, ή μάλλον καλύτερα δεν θέλουν να καταλάβουν γιατί δεν τους συμφέρει. Έχουν “κέρδος” από αυτό το πράγμα, μεγάλο “κέρδος”. Ίσως δεν έχω γίνει ακόμα κατανοητός για ποιο πράγμα μιλάω. Μιλάω για όλα όσα γίνονται γύρω μας. Γύρω μας στον κόσμο γενικά, μέχρι γύρω μας στον κόσμο ειδικά.

       Θα σας φέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ. Έστω κάποιος υπουργός μιας χώρας που δεν έχει δύναμη από καμία πλευρά, ούτε οικονομική ούτε στρατιωτική ούτε τεχνολογική, και θέλει να βγάλει κάποια λεφτά. Ο μόνος τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να εκμεταλλευτεί τους ανθρώπους της χώρας του. Το ίδιο ακριβώς περιστατικό μπορεί να συμβαίνει και μέσα σε μια παρέα, ακόμα και στην δικιά σου, για να έχει ένα μέλος της όφελος, όχι αναγκαστικά χρηματικό αλλά οτιδήποτε άλλο. Αυτόν τον άνθρωπο αργά η γρήγορα θα τον “καταλάβεις” και θα τον διώξεις από την θέση του, άντε να του δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία μήπως και αλλάξει αν θες να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου. Μετά θα έρθει κάποιος άλλος που ίσως προσπαθήσει να κάνει το ίδιο πράγμα, αλλά εσύ γνωρίζοντας το παρελθόν θα πρέπει να δράσεις πιο γρήγορα. Αλλά όχι δεν γίνεται έτσι. Δεν γίνεται έτσι γιατί ξεχνάμε. Ξεχνάμε τα πράγματα που μας στεναχωρούν και κρατάμε μόνο αυτά που όταν τα σκεφτόμαστε μας χαρίζουν ένα χαμόγελο στα χείλη. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι.

      Όταν ξεχνάς όμως είναι το ίδιο σαν να μην μαθαίνεις.

      Υπάρχουν πολλοί “αφελείς” εκεί έξω που προχωράνε στην ζωή τους ακούγοντας την καρδιά τους, κάνοντας πράγματα γιατί τους αρέσουν, προτιμούν να πληγωθούν από το να πληγώσουν, εμπιστεύονται στους άλλους ακόμα και την ζωή τους, σε σημείο “αηδίας”, και τους βλέπουμε και γελάμε, αλλά ο “κόσμος μας” μας έμαθε να το κάνουμε αυτό. Ο ίδιος κόσμος που μας πούλησε πριν χρόνια ξανά και ξανά. Αλλά συνεχίζουμε και ξεχνάμε, ξεχνάμε αυτούς που μας βοήθησαν σε μια δύσκολη στιγμή, αυτούς που τους είχαμε εκμυστηρευτεί τόσα και τόσα, ξεχνάμε ακόμα και τι είχαμε πει εχθές. Δεν τρέχει τίποτα. Όλα πάνε όπως οι άλλοι τα θέλουν. Και αν κάτι δεν πάει καλά, θα ξεχαστεί χάρη στην “ενημέρωση” μας. Έτσι ξεχνάμε πρόσωπα, συζητήσεις, γεγονότα. Τα γεγονότα τρέχουν και μας έχουν μάθει να μην μένουμε στο παρελθόν, να μην μένουμε όχι να μην το κοιτάμε. (Scripta Manent έλεγαν παλιά, τώρα που δεν διαβάζει κανένας τι να λέμε άραγε;)

       Όταν ο κόσμος θυμηθεί θα αλλάξει. Θα αλλάξει προς το καλύτερο.

       Καλή συνέχεια. ;)