Λίγο διαφορετικό...

Τον βλέπω ξεχασμένο για ακόμη μια φορά, ακόμα ένα βράδυ στον Προσωπικό Υπολογιστή του, κάθεται και ακούει κάποιο είδος μουσικής, που άλλες φορές από τις εκφράσεις του και τις κινήσεις του, καταλαβαίνω ότι του δίνει θάρρος να συνεχίσει να ζητά πράγματα από αυτή την κακόγουστη ζωή και άλλες στιγμές του την δίνει στα νεύρα.

Δεν μπορεί να κάτσει για λίγος ακίνητος. Δεν ξέρει τι ακριβώς έχει πάει στραβά. Τι έχει κάνει λάθος, γιατί σκέφτεται όπως σκέφτεται, αλλά δεν του αρέσει τίποτα από αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω. Στον πραγματικό κόσμο.

Δεν τις ονομάζει ακριβώς ατυχίες της ζωής, αλλά καταριέται το άγνωστο κάθε φορά που κάτι δυσάρεστο του συμβαίνει. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει γιατί η ζωή είναι τόσο δύσκολη και αρχίζει να θέτει ερωτήματα που οι απαντήσεις που παίρνει δεν του κάνουν, δεν τον ικανοποιούν. Ακούγονται ψεύτικες.

Τον τελευταίο καιρό τον απασχολούν οι κοινωνικές του σχέσεις. Είναι προβληματισμένος. Το επίπεδο δυσκολίας από ότι έχει καταλάβει, βρίσκεται μόνιμα στο μέγιστο στο δικό του παιχνίδι. Προσπαθεί να έρθει σε επικοινωνία με πολύ κόσμο, διαφορετικό κόσμο,. Το καταφέρνει μέχρι ένα σημείο. Έχει γνωρίσει μέχρι στιγμής άτομα που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. (Μεταξύ μας ακόμα και μια γρήγορη ματιά να ρίξεις στην παρέα του, θα βγάλεις το ίδιο συμπέρασμα.)

Κατηγορία Αράχνη: Υπάρχουν άτομα που απλά υπάρχουν εκεί για να υπάρχουν. Άτομα που τον θέλουν για παρέα στις βόλτες τους. Για τον χαβαλέ που κάνει στις συζητήσεις τους, χωρίς να ενδιαφέρονται πολλές φορές για το κάτι παραπάνω.

Κατηγορία Λαγός: Έχει γνωρίσει άτομα που αν και δεν κάνει πολύ παρέα μαζί τους, μπορεί να τους πει κάτι που θα έλεγε σε κάποιον πολύ δικό του άνθρωπο.Άνθρωπο που ξέρει ότι δεν θα τον κοροϊδέψει, δεν θα τον μαρτυρήσει, δεν θα του δώσει αυτό το παράξενο βλέμμα που όλους τους κάνει να νιώθουν αμήχανα και άσχημα.

Κατηγορία Δελφίνι: Τέλος αλλά όχι τελευταίο, που και που στην ζωή του κάνουν ξαφνική είσοδο (KABOOOOM) κάποια άτομα που τον κάνουν να νιώθει διαφορετικός, να είναι ο εαυτός του. Σε αυτούς νιώθει cool, άνετος, κάθε φορά που μιλάνε. Άτομα που τα πειράζει και τον πειράζουν πίσω, που δεν σκέφτεται τι θα πει, απλά το λέει και δεν μετανιώνει. Τότε εύχεται να είχε πολλά τέτοια “παράξενα όντα” κοντά του. Ή τουλάχιστον να ερχόταν πιο “κοντά” σε αυτά που ήδη γνωρίζει.

Κάθε απόφαση που παίρνει, και κάθε κίνηση που κάνει όμως τον πάει πίσω. Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνει και κάθεται μπροστά μου και μονολογεί “Γιατί να είναι τόσο πολύπλοκη η ανθρώπινη σχέση; Γιατί να μην είναι όλα τόσο απλά όσο το 1+1=3; Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν δίνουν ευκαιρίες στις πιο απλές/ηλίθιες προτάσεις που τους κάνουν όταν είναι έστω και λίγο “μέσα” σε κάτι περίπου το ίδιο τρελό;”. Αναστενάζει και με καθαρίζει με ένα πανί για να συνεχίσω να τον παρακολουθώ. Το βλέμμα του είναι τώρα γεμάτο απορία. Κοιτάει το ταβάνι του δωματίου και μάλλον σκέφτεται ότι πρέπει να του αλλάξει χρώμα.

Το πάπλωμα του τον φωνάζει, η ώρα έχει περάσει. Σηκώνεται σιγά σιγά και μου κλείνει το μάτι. Ξέρω ότι δεν του αρέσω τόσο αλλά ώρες ώρες σπάμε πλάκα μαζί. Έχει πέσει ήδη κάτω από τα παπλώματα του ενώ η μουσική συνεχίζει και παίζει, αλλά πιο χαμηλά πλέον. Η παράσταση έλαβε γι ακόμη μια φορά τέλος σε αυτή την σκηνή.

Καληνύχτα σας,

Η ψηφιακή του κάμερα.

Το παιχνίδι με τις μάσκες.

         Όλοι πλέον ξέρουμε ότι στον κόσμο που έχουμε βρεθεί όλα είναι πιθανά και όλα γίνονται. Όπως κάνω σε κάθε «δημοσίευση» μου, έτσι και αυτή την φορά θα προσπαθήσω να γενικεύσω μερικές από τις σκέψεις που με βασανίζουν τρελά το τελευταίο διάστημα. 
         Αν με ρωτήσεις αν είμαι καλά, η απάντηση που θα πάρεις θα είναι όχι. Αν με ρωτήσεις αν ξέρω τι έχω, η απάντηση που θα πάρεις είναι πάλι όχι. Αν με ρωτήσεις αν μου αρέσει αυτός ο τόπος και αυτή η κοινωνία, η απάντηση που θα πάρεις θα είναι επίσης όχι.

         Με τι τα έχω αυτή την φορά; Με όλους και με όλα. Ας το πάρουμε μια φορά και πάλι από την αρχή, ή προσπαθήστε τουλάχιστον να με ακολουθήσετε εσείς οι 2-3 αναγνώστες μου παρακάτω.

         Το παιχνίδι «Μάντεψε Ποιος;» φαντάζομαι το γνωρίζεται όλοι και δεν χρειάζεται περεταίρω ανάλυση.  Έτσι βλέπω αυτή την στιγμή την κοινωνία μας. Ένα παιχνίδι που ο καθένας διαλέγει μια μάσκα και παίζει τον ρόλο της. Παλιά είχα μια άποψη, ότι ο καθένας που δεν φοράει μάσκα μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του νικητή επειδή κάνει την διαφορά. Ξεχωρίζει μέσα από το κοπάδι και στο τέλος βγαίνει ο νικητής του παιχνιδιού. Ίσως περάσει από πολλές δυσκολίες μέχρι να το πετύχει αυτό και ακόμα μεγαλύτερη πίεση από το περιβάλλον του. Αλλά πάντα, ανά πάσα στιγμή, ξέρει ποιος είναι, που πάει και πώς πάει. Κάτι που θεωρώ ανεκτίμητο.

         Σήμερα έχω διαφορετική άποψη γι αυτόν τον «νικητή». Δεν είναι αυτός που δεν φοράει μάσκα αλλά αυτός που φοράει την καλύτερη. Η καλύτερη μάσκα μπορεί να σου ανοίξει ακόμα περισσότερες και καλύτερες πόρτες. Μπορεί να σε κάνει να βρεθείς στο ίδιο περιβάλλον, με άτομα που δεν αξίζεις. Να βρει κάποιος σε σένα, ή καλύτερα στην μάσκα σου, αυτό που ψάχνει και τον κάνει χαρούμενο. Ναι είναι όλα αυτά το κάτι ψεύτικο, το κάτι αστείο αλλά κανείς πλέον δεν ψάχνει για το πραγματικό από την στιγμή που περνάει καλά με την μάσκα που έχει απέναντι του αλλά και πάνω του.

         Θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια που οι φίλοι σου χαιρόντουσαν με την χαρά σου. Τώρα όταν κάτι καλό συμβεί σε σένα όλοι θέλουν να πάθεις κάτι ώστε να μην μπορέσεις να το χαρείς. Ακόμα και παλιοί γνωστοί που βλέπεις καμιά φορά στον δρόμο έχουν αυτό το ηλίθιο χαμόγελο πάνω τους που με αηδιάζει αφάνταστα. Ειδικά όταν λένε κάτι του style «θα σε πάρω τηλέφωνο να πάμε για καφέ», «θα τα πούμε στο Facebook.» στο τέλος της συζήτησης και αφού μου έχουν περιγράψει την “φανταστική” μέχρι τώρα φοιτητική ζωή που έχουν,  spamάρω «Ναι ναι εννοείτε.» ενώ δεν έχω καν, και ξέρω ότι δεν θα συμβεί. Ίσως να είμαι και εγώ ο παράξενος τύπος αλλά δεν το αντέχω καθόλου όλο αυτό το παιχνίδι. Επίσης πώς μπορείς να λες σε κάποιον ότι χάρηκες για την γνωριμία όταν δεν αντάλλαξες μαζί του όλη το βραδύ μια κουβέντα; [ειρωνεία] Μερικοί άνθρωποι απλά με αφήνουν με ανοικτό το στόμα με την ευγένεια τους! [/ειρωνεία]

         Αν ποτέ αυτή η κοινωνία βάλει μυαλό και αποφασίσει να παίξει αυτό το παιχνίδι τίμια τότε θα γελάσουμε πολύ. Μέχρι τότε οι λέξεις θα έχουν νόημα μόνο γι αυτούς που λένε την αλήθεια.

                                                          Με εκτίμηση, ένας "Φίλος".

Τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα...λειτουργούν καλύτερα ανοιχτά.

Καλησπέρα μετά από πολύ καιρό. Εδώ είμαι και πάλι, γύρισα από τις περιπετειώδες διακοπές μου από το camping (πρώτη φορά, ναι ναι!) στην γνωστή σε όλους μας ρουτίνα.

Πίστευα ότι δεν θα ξανάγραφα σε αυτό το μέρος, ότι δεν θα χρειαζόταν να σας φάω άλλο τον χρόνο σας, αλλά τελικά ήμουν λάθος. Σήμερα θα σας μιλήσω για τους ανθρώπους που με «τρομάζουν» περισσότερο. Ας τα πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή. 

Όλη η μέρα μου σήμερα ήταν σαν τις διακοπές μου. Αρκετά ευχάριστη και σχετικά ήρεμη μέχρι που ήρθε ένας βραδινός περίπατος λίγων μέτρων να τα καταστρέψει όλα.

Γυρνώντας από μια ημερίδα και αρκετά ενθουσιασμένος που προβληματίστηκα με κάποια πράγματα που άκουσα εκεί πήγα να βρω κάποιους γνωστούς μου να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις.

Μέγα Λάθος.

             

            Εκεί ξεκίνησαν όλα. Δεν ξέρω αν όλοι οι άνθρωποι περνάνε φάσεις «εξυπνάδας» στις οποίες νομίζουν ότι είναι τέλειοι και δεν δέχονται να «εισβάλουν» στα μυαλά τους άλλες γνώμες, σαν να υπάρχει μέσα σε αυτά ήδη η «Πραγματική Γνώση». (μπρρρρρ Spooooky!)

             

            Ας το κάνω λίγο πιο αναλυτικό για να μπορέσετε και εσείς να με παρακολουθήσετε. Μιλάω γι εκείνους που ψάχνουν να βρουν την ευκαιρία να πατήσουν στο λάθος που θα κάνεις και θα σε κάνουν να νιώσεις μειονεκτικά λέγοντας κάτι, κουνώντας ειρωνικά το κεφάλι ή κοροϊδεύοντας (όχι αστεία) μετά από λίγο, ίσως και πίσω από την πλάτη σου.

             

            Μιλάω γι αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει προβληματισμός και ζουν σε ένα κόσμο που είναι οι καλύτεροι σε ό,τι κάνουν και δεν χρειάζονται εξέλιξη, ούτε συζήτηση, ούτε ανθρώπους στο πλάι τους.

Μιλάω για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει τι θα πει διασκέδαση, τι θα πει γέλιο και πλάκα, γι αυτούς που το άραγμα στην παραλία είναι μαρτύριο. (υπάρχουν και τέτοιοι σε αυτούς τους καιρούς).

Μπορείς εύκολα να τους αναγνωρίσεις περνώντας έξω από μια καφετέρια και κοιτάζοντας μέσα βλέπεις μια παρέα 3-4 ατόμων, χωρίς τάβλι, να πίνουν τον καφέ τους και να μιλάνε πάντα σοβαρά. Οι συζητήσεις αυτές είναι γύρω από τα ίδια και τα ίδια θέματα, δηλαδή πως θα βγάλουνε λεφτά (εκατομμύρια για την ακρίβεια γιατί τα λίγα δεν φτάνουν σε κανέναν μας), πως μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο από τα σπίτια τους και άλλα τέτοια χαρούμενα θέματα. Βεβαία δεν λείπουν και τα σχόλια του τύπου «ΕΕΕ είσαι βλάκας!!!» όταν κάποιος πει κάτι που δεν μπορούν να καταλάβουν.

Είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι πλέον παιδί αλλά ένας μίζερος ξεροκέφαλος ενήλικας χωρίς ενδιαφέροντα. Ίσως να είναι και κάτι άλλο και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι εξίσου τρομακτικό. Η ζωή είναι τόσο δα μικρή και με τις πράξεις μας κάθε μέρα της αφαιρούμε και λίγο ακόμα.

Δεν ξέρω κατά πόσο κατάφερα να σου κερδίσω το ενδιαφέρον (καημένε) αναγνώστη, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι βλέποντας τέτοιους ανθρώπους και προβληματίζεται.

                                                             

                                                 Ένας τύπος ολίγον νευριασμένος.