Το παιχνίδι με τις μάσκες.

         Όλοι πλέον ξέρουμε ότι στον κόσμο που έχουμε βρεθεί όλα είναι πιθανά και όλα γίνονται. Όπως κάνω σε κάθε «δημοσίευση» μου, έτσι και αυτή την φορά θα προσπαθήσω να γενικεύσω μερικές από τις σκέψεις που με βασανίζουν τρελά το τελευταίο διάστημα. 
         Αν με ρωτήσεις αν είμαι καλά, η απάντηση που θα πάρεις θα είναι όχι. Αν με ρωτήσεις αν ξέρω τι έχω, η απάντηση που θα πάρεις είναι πάλι όχι. Αν με ρωτήσεις αν μου αρέσει αυτός ο τόπος και αυτή η κοινωνία, η απάντηση που θα πάρεις θα είναι επίσης όχι.

         Με τι τα έχω αυτή την φορά; Με όλους και με όλα. Ας το πάρουμε μια φορά και πάλι από την αρχή, ή προσπαθήστε τουλάχιστον να με ακολουθήσετε εσείς οι 2-3 αναγνώστες μου παρακάτω.

         Το παιχνίδι «Μάντεψε Ποιος;» φαντάζομαι το γνωρίζεται όλοι και δεν χρειάζεται περεταίρω ανάλυση.  Έτσι βλέπω αυτή την στιγμή την κοινωνία μας. Ένα παιχνίδι που ο καθένας διαλέγει μια μάσκα και παίζει τον ρόλο της. Παλιά είχα μια άποψη, ότι ο καθένας που δεν φοράει μάσκα μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του νικητή επειδή κάνει την διαφορά. Ξεχωρίζει μέσα από το κοπάδι και στο τέλος βγαίνει ο νικητής του παιχνιδιού. Ίσως περάσει από πολλές δυσκολίες μέχρι να το πετύχει αυτό και ακόμα μεγαλύτερη πίεση από το περιβάλλον του. Αλλά πάντα, ανά πάσα στιγμή, ξέρει ποιος είναι, που πάει και πώς πάει. Κάτι που θεωρώ ανεκτίμητο.

         Σήμερα έχω διαφορετική άποψη γι αυτόν τον «νικητή». Δεν είναι αυτός που δεν φοράει μάσκα αλλά αυτός που φοράει την καλύτερη. Η καλύτερη μάσκα μπορεί να σου ανοίξει ακόμα περισσότερες και καλύτερες πόρτες. Μπορεί να σε κάνει να βρεθείς στο ίδιο περιβάλλον, με άτομα που δεν αξίζεις. Να βρει κάποιος σε σένα, ή καλύτερα στην μάσκα σου, αυτό που ψάχνει και τον κάνει χαρούμενο. Ναι είναι όλα αυτά το κάτι ψεύτικο, το κάτι αστείο αλλά κανείς πλέον δεν ψάχνει για το πραγματικό από την στιγμή που περνάει καλά με την μάσκα που έχει απέναντι του αλλά και πάνω του.

         Θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια που οι φίλοι σου χαιρόντουσαν με την χαρά σου. Τώρα όταν κάτι καλό συμβεί σε σένα όλοι θέλουν να πάθεις κάτι ώστε να μην μπορέσεις να το χαρείς. Ακόμα και παλιοί γνωστοί που βλέπεις καμιά φορά στον δρόμο έχουν αυτό το ηλίθιο χαμόγελο πάνω τους που με αηδιάζει αφάνταστα. Ειδικά όταν λένε κάτι του style «θα σε πάρω τηλέφωνο να πάμε για καφέ», «θα τα πούμε στο Facebook.» στο τέλος της συζήτησης και αφού μου έχουν περιγράψει την “φανταστική” μέχρι τώρα φοιτητική ζωή που έχουν,  spamάρω «Ναι ναι εννοείτε.» ενώ δεν έχω καν, και ξέρω ότι δεν θα συμβεί. Ίσως να είμαι και εγώ ο παράξενος τύπος αλλά δεν το αντέχω καθόλου όλο αυτό το παιχνίδι. Επίσης πώς μπορείς να λες σε κάποιον ότι χάρηκες για την γνωριμία όταν δεν αντάλλαξες μαζί του όλη το βραδύ μια κουβέντα; [ειρωνεία] Μερικοί άνθρωποι απλά με αφήνουν με ανοικτό το στόμα με την ευγένεια τους! [/ειρωνεία]

         Αν ποτέ αυτή η κοινωνία βάλει μυαλό και αποφασίσει να παίξει αυτό το παιχνίδι τίμια τότε θα γελάσουμε πολύ. Μέχρι τότε οι λέξεις θα έχουν νόημα μόνο γι αυτούς που λένε την αλήθεια.

                                                          Με εκτίμηση, ένας "Φίλος".

Τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα...λειτουργούν καλύτερα ανοιχτά.

Καλησπέρα μετά από πολύ καιρό. Εδώ είμαι και πάλι, γύρισα από τις περιπετειώδες διακοπές μου από το camping (πρώτη φορά, ναι ναι!) στην γνωστή σε όλους μας ρουτίνα.

Πίστευα ότι δεν θα ξανάγραφα σε αυτό το μέρος, ότι δεν θα χρειαζόταν να σας φάω άλλο τον χρόνο σας, αλλά τελικά ήμουν λάθος. Σήμερα θα σας μιλήσω για τους ανθρώπους που με «τρομάζουν» περισσότερο. Ας τα πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή. 

Όλη η μέρα μου σήμερα ήταν σαν τις διακοπές μου. Αρκετά ευχάριστη και σχετικά ήρεμη μέχρι που ήρθε ένας βραδινός περίπατος λίγων μέτρων να τα καταστρέψει όλα.

Γυρνώντας από μια ημερίδα και αρκετά ενθουσιασμένος που προβληματίστηκα με κάποια πράγματα που άκουσα εκεί πήγα να βρω κάποιους γνωστούς μου να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις.

Μέγα Λάθος.

             

            Εκεί ξεκίνησαν όλα. Δεν ξέρω αν όλοι οι άνθρωποι περνάνε φάσεις «εξυπνάδας» στις οποίες νομίζουν ότι είναι τέλειοι και δεν δέχονται να «εισβάλουν» στα μυαλά τους άλλες γνώμες, σαν να υπάρχει μέσα σε αυτά ήδη η «Πραγματική Γνώση». (μπρρρρρ Spooooky!)

             

            Ας το κάνω λίγο πιο αναλυτικό για να μπορέσετε και εσείς να με παρακολουθήσετε. Μιλάω γι εκείνους που ψάχνουν να βρουν την ευκαιρία να πατήσουν στο λάθος που θα κάνεις και θα σε κάνουν να νιώσεις μειονεκτικά λέγοντας κάτι, κουνώντας ειρωνικά το κεφάλι ή κοροϊδεύοντας (όχι αστεία) μετά από λίγο, ίσως και πίσω από την πλάτη σου.

             

            Μιλάω γι αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει προβληματισμός και ζουν σε ένα κόσμο που είναι οι καλύτεροι σε ό,τι κάνουν και δεν χρειάζονται εξέλιξη, ούτε συζήτηση, ούτε ανθρώπους στο πλάι τους.

Μιλάω για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει τι θα πει διασκέδαση, τι θα πει γέλιο και πλάκα, γι αυτούς που το άραγμα στην παραλία είναι μαρτύριο. (υπάρχουν και τέτοιοι σε αυτούς τους καιρούς).

Μπορείς εύκολα να τους αναγνωρίσεις περνώντας έξω από μια καφετέρια και κοιτάζοντας μέσα βλέπεις μια παρέα 3-4 ατόμων, χωρίς τάβλι, να πίνουν τον καφέ τους και να μιλάνε πάντα σοβαρά. Οι συζητήσεις αυτές είναι γύρω από τα ίδια και τα ίδια θέματα, δηλαδή πως θα βγάλουνε λεφτά (εκατομμύρια για την ακρίβεια γιατί τα λίγα δεν φτάνουν σε κανέναν μας), πως μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο από τα σπίτια τους και άλλα τέτοια χαρούμενα θέματα. Βεβαία δεν λείπουν και τα σχόλια του τύπου «ΕΕΕ είσαι βλάκας!!!» όταν κάποιος πει κάτι που δεν μπορούν να καταλάβουν.

Είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι πλέον παιδί αλλά ένας μίζερος ξεροκέφαλος ενήλικας χωρίς ενδιαφέροντα. Ίσως να είναι και κάτι άλλο και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι εξίσου τρομακτικό. Η ζωή είναι τόσο δα μικρή και με τις πράξεις μας κάθε μέρα της αφαιρούμε και λίγο ακόμα.

Δεν ξέρω κατά πόσο κατάφερα να σου κερδίσω το ενδιαφέρον (καημένε) αναγνώστη, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι βλέποντας τέτοιους ανθρώπους και προβληματίζεται.

                                                             

                                                 Ένας τύπος ολίγον νευριασμένος.

Ανάβαση...

       Καλησπέρα μετά από αρκετό καιρό. Επιτέλους βρήκα λίγο χρόνο να ανανεώσω το μικρό μου Blogάκι και για κάτι άλλο που ήθελα καιρό να κάνω.

       Φαντάσου ότι είσαι στην σχολή και κάνεις μάθημα, βλέποντας τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους να σου λένε “βλακείες”, να μιλάνε για τα δικά τους προβλήματα, να στο παίζουν έξυπνοι εξιστορώντας σου “πραγματικές – φανταστικές” ιστορίες κοιτάζοντας με μισό μάτι και θάβοντας κάποιους (ίσως και σένα) πίσω από την πλάτη τους. Αν δεν είσαι ένας από αυτούς στην βαράει και φεύγεις, φεύγεις όχι μόνο από την παρέα τους αλλά και από την σχολή, ψάχνοντας το δικό σου break.

       Βγαίνεις έξω από την σχολή και ήδη έχεις βρει το μέρος το οποίο θα κινηθείς. Είναι ένα μέρος που έχεις καιρό να επισκεφτείς, που ξέρεις ότι δεν θα έχει αλλάξει όσο καιρό και να έχεις να πας, ένα μέρος αρκετά ήσυχο και ταυτόχρονα πολύ ωραίο.

       Ξέρεις ότι θα έχει λίγο κόσμο αλλά ότι και να κάνεις δεν θα σε ενοχλήσει κανείς. Είναι ένας τόπος ηρεμίας, συζητήσεων, και ο κατάλληλος τόπος για να τα βρεις με τον εαυτό σου.

       Σίγουρα θα έχεις κάποιες αναμνήσεις από αυτόν τον χώρο, είτε χαρούμενες είτε όχι. Το μαγικό είναι ότι με το που εισέρχεσαι εδώ ένα χαμόγελο γεννιέται στα χείλη σου. Η χαρούμενη πλευρά της ζωής σου ξυπνάει για λίγο και ταξιδεύει αλλού. Οι αναμνήσεις έρχονται βροχή η μία μετά την άλλη. Είχες πει κάποια πράγματα εδώ, ίσως να είχες δώσει και κάποιες υποσχέσεις, άραγε τις τήρησες; Μόνο εσύ ξέρεις!

       Η ώρα περνάει και το επόμενο μάθημα στην σχολή ξεκινάει όπου να ναι. Η θετική ενέργεια σε έχει πλημμυρίσει, ξέφυγες λίγο από τα ίδια και τα ίδια άτομα, πρόσωπα, μέρη και ίσως αυτό να κατάφερε να γεμίσει τις μπαταρίες σου για λίγο ακόμα.

       Υ.Γ.:Βράχε σ' αγαπώ.