Τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα...λειτουργούν καλύτερα ανοιχτά.

Καλησπέρα μετά από πολύ καιρό. Εδώ είμαι και πάλι, γύρισα από τις περιπετειώδες διακοπές μου από το camping (πρώτη φορά, ναι ναι!) στην γνωστή σε όλους μας ρουτίνα.

Πίστευα ότι δεν θα ξανάγραφα σε αυτό το μέρος, ότι δεν θα χρειαζόταν να σας φάω άλλο τον χρόνο σας, αλλά τελικά ήμουν λάθος. Σήμερα θα σας μιλήσω για τους ανθρώπους που με «τρομάζουν» περισσότερο. Ας τα πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή. 

Όλη η μέρα μου σήμερα ήταν σαν τις διακοπές μου. Αρκετά ευχάριστη και σχετικά ήρεμη μέχρι που ήρθε ένας βραδινός περίπατος λίγων μέτρων να τα καταστρέψει όλα.

Γυρνώντας από μια ημερίδα και αρκετά ενθουσιασμένος που προβληματίστηκα με κάποια πράγματα που άκουσα εκεί πήγα να βρω κάποιους γνωστούς μου να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις.

Μέγα Λάθος.

             

            Εκεί ξεκίνησαν όλα. Δεν ξέρω αν όλοι οι άνθρωποι περνάνε φάσεις «εξυπνάδας» στις οποίες νομίζουν ότι είναι τέλειοι και δεν δέχονται να «εισβάλουν» στα μυαλά τους άλλες γνώμες, σαν να υπάρχει μέσα σε αυτά ήδη η «Πραγματική Γνώση». (μπρρρρρ Spooooky!)

             

            Ας το κάνω λίγο πιο αναλυτικό για να μπορέσετε και εσείς να με παρακολουθήσετε. Μιλάω γι εκείνους που ψάχνουν να βρουν την ευκαιρία να πατήσουν στο λάθος που θα κάνεις και θα σε κάνουν να νιώσεις μειονεκτικά λέγοντας κάτι, κουνώντας ειρωνικά το κεφάλι ή κοροϊδεύοντας (όχι αστεία) μετά από λίγο, ίσως και πίσω από την πλάτη σου.

             

            Μιλάω γι αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει προβληματισμός και ζουν σε ένα κόσμο που είναι οι καλύτεροι σε ό,τι κάνουν και δεν χρειάζονται εξέλιξη, ούτε συζήτηση, ούτε ανθρώπους στο πλάι τους.

Μιλάω για τους ανθρώπους που έχουν ξεχάσει τι θα πει διασκέδαση, τι θα πει γέλιο και πλάκα, γι αυτούς που το άραγμα στην παραλία είναι μαρτύριο. (υπάρχουν και τέτοιοι σε αυτούς τους καιρούς).

Μπορείς εύκολα να τους αναγνωρίσεις περνώντας έξω από μια καφετέρια και κοιτάζοντας μέσα βλέπεις μια παρέα 3-4 ατόμων, χωρίς τάβλι, να πίνουν τον καφέ τους και να μιλάνε πάντα σοβαρά. Οι συζητήσεις αυτές είναι γύρω από τα ίδια και τα ίδια θέματα, δηλαδή πως θα βγάλουνε λεφτά (εκατομμύρια για την ακρίβεια γιατί τα λίγα δεν φτάνουν σε κανέναν μας), πως μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο από τα σπίτια τους και άλλα τέτοια χαρούμενα θέματα. Βεβαία δεν λείπουν και τα σχόλια του τύπου «ΕΕΕ είσαι βλάκας!!!» όταν κάποιος πει κάτι που δεν μπορούν να καταλάβουν.

Είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι δεν είσαι πλέον παιδί αλλά ένας μίζερος ξεροκέφαλος ενήλικας χωρίς ενδιαφέροντα. Ίσως να είναι και κάτι άλλο και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι εξίσου τρομακτικό. Η ζωή είναι τόσο δα μικρή και με τις πράξεις μας κάθε μέρα της αφαιρούμε και λίγο ακόμα.

Δεν ξέρω κατά πόσο κατάφερα να σου κερδίσω το ενδιαφέρον (καημένε) αναγνώστη, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι βλέποντας τέτοιους ανθρώπους και προβληματίζεται.

                                                             

                                                 Ένας τύπος ολίγον νευριασμένος.

Ανάβαση...

       Καλησπέρα μετά από αρκετό καιρό. Επιτέλους βρήκα λίγο χρόνο να ανανεώσω το μικρό μου Blogάκι και για κάτι άλλο που ήθελα καιρό να κάνω.

       Φαντάσου ότι είσαι στην σχολή και κάνεις μάθημα, βλέποντας τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους να σου λένε “βλακείες”, να μιλάνε για τα δικά τους προβλήματα, να στο παίζουν έξυπνοι εξιστορώντας σου “πραγματικές – φανταστικές” ιστορίες κοιτάζοντας με μισό μάτι και θάβοντας κάποιους (ίσως και σένα) πίσω από την πλάτη τους. Αν δεν είσαι ένας από αυτούς στην βαράει και φεύγεις, φεύγεις όχι μόνο από την παρέα τους αλλά και από την σχολή, ψάχνοντας το δικό σου break.

       Βγαίνεις έξω από την σχολή και ήδη έχεις βρει το μέρος το οποίο θα κινηθείς. Είναι ένα μέρος που έχεις καιρό να επισκεφτείς, που ξέρεις ότι δεν θα έχει αλλάξει όσο καιρό και να έχεις να πας, ένα μέρος αρκετά ήσυχο και ταυτόχρονα πολύ ωραίο.

       Ξέρεις ότι θα έχει λίγο κόσμο αλλά ότι και να κάνεις δεν θα σε ενοχλήσει κανείς. Είναι ένας τόπος ηρεμίας, συζητήσεων, και ο κατάλληλος τόπος για να τα βρεις με τον εαυτό σου.

       Σίγουρα θα έχεις κάποιες αναμνήσεις από αυτόν τον χώρο, είτε χαρούμενες είτε όχι. Το μαγικό είναι ότι με το που εισέρχεσαι εδώ ένα χαμόγελο γεννιέται στα χείλη σου. Η χαρούμενη πλευρά της ζωής σου ξυπνάει για λίγο και ταξιδεύει αλλού. Οι αναμνήσεις έρχονται βροχή η μία μετά την άλλη. Είχες πει κάποια πράγματα εδώ, ίσως να είχες δώσει και κάποιες υποσχέσεις, άραγε τις τήρησες; Μόνο εσύ ξέρεις!

       Η ώρα περνάει και το επόμενο μάθημα στην σχολή ξεκινάει όπου να ναι. Η θετική ενέργεια σε έχει πλημμυρίσει, ξέφυγες λίγο από τα ίδια και τα ίδια άτομα, πρόσωπα, μέρη και ίσως αυτό να κατάφερε να γεμίσει τις μπαταρίες σου για λίγο ακόμα.

       Υ.Γ.:Βράχε σ' αγαπώ.

Με χαρτί και μολύβι...

      Καλησπέρα σας. Η σημερινή μου ανάρτηση δεν ήταν η προβλεπόμενη. Ετοιμάζω ένα διαφορετικό θέμα να ανοίξω ως προς συζήτηση αλλά επειδή δεν το έχω τελειώσει ακόμα και είναι αρκετά μεγάλο, θα το ανεβάσω σε 2-3 μέρη σιγά σιγά.

      Σήμερα με απασχολεί ένα άλλο θέμα, ένα κάπως πιο προσωπικό. Δεν αναγκάζω κανέναν να αποδεχτεί αυτά που γράφω ως σωστά, είναι απλά προσωπικές γνώμες-αντιλήψεις-ιδέες.

      Η σημερινή μέρα είναι από τις μέρες τις οποίες ξυπνάς από ξενύχτι και νιώθεις ακόμα κουρασμένος, άσχετα από τις πόσες ώρες έχεις κοιμηθεί. Σηκώνεσαι, πλένεσαι, τρως κάτι και στην συνέχεια λιώνεις μέσα στο σπίτι κάνοντας διάφορα πράγματα. Κάποια στιγμή στην βαράει και λες “Θέλω να βγω, να πάρω λίγο αέρα ρε αδερφάκι μου, να δω λίγο κόσμο, να περπατήσω, έστω και μόνος μου.” (= 30 λεπτά περπάτημα καθημερινά είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για να είμαστε τυπικά υγιής.)

      Ντύνεσαι, παίρνεις το Mp3 με τα αγαπημένα σου τραγούδια και βγαίνεις στους δρόμους, περπατώντας χωρίς κάποιον συγκεκριμένο στόχο, ακούγοντας μουσική την στιγμή που διάφορες σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου. Παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου και τότε παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Παντού γύρω σου υπάρχουν ζευγάρια. Ζευγάρια ζευγάρια και ζευγάρια. Άπειρα ζευγάρια. Τα περισσότερα μάλιστα από αυτά, αν όχι όλα, δείχνουν ευτυχισμένα, χαρούμενα. Βλέπεις ότι δεν υπάρχει κάποια ομοιότητα του ενός ζευγαριού με του άλλου, καθένα από αυτά είναι μοναδικό, με έναν δικό του μαγικό τρόπο.

      Όσο περνάει η ώρα και είσαι ακόμα ανάμεσα τους, διαπιστώνεις ότι έχει έρθει η άνοιξη και όλοι έχουν βρει κάποιον άνθρωπο για να μοιραστούν και να περάσουν μαζί κάποιες ωραίες στιγμές. Τότε έρχεται ένα δεύτερο σοκ συνέχεια του πρώτου, που δεν το είχες συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα. Και αυτή η Άνοιξη σε βρίσκει μόνο, μπακούρι. Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτείς τι έκανες στραβά τόσο καιρό;

      Είχες την ευκαιρία να έχεις κάποιον μαζί σου και δεν την έπιασες από τα μαλλιά; Γιατί; Αν δεν σου άρεσε και δεν ήθελες να παίξεις μαζί του, δεκτό. Τον ήθελες αλλά δεν τον κυνήγησες αρκετά; Αυτό είναι άλλο, και κατά την ταπεινή μου γνώμη, μαλακία. Δεν είναι όλη η σχέση ένα κυνηγητό. Δεν υπάρχει ο κυνηγός και το θήραμα, ο κυνηγός και ο κυνηγημένος. Δεν μπορείς να κτίσεις μια σχέση πάνω σε αυτό. Υπάρχει κάτι που είναι πιο σημαντικό. Είναι θέμα επικοινωνίας και ενδιαφέροντος.

      Πολλές φορές έχω κάνει αυτή την συζήτηση με διάφορα άτομα, κυρίως κοπέλες, και όταν με ρωτάνε τι ψάχνω και δεν το βρίσκω, απαντάω πάντα μια νορμάλ σχέση. Το νορμάλ βέβαια είναι κάτι υποκειμενικό και αρκετά δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια. Και όμως δεν ψάχνω το τέλειο, ας είμαστε ρεαλιστές στο κάτω κάτω της γραφής, ψάχνω αυτό που στα δικά μου μάτια θα έμοιαζε έτσι, ή θα ήταν κοντά σε αυτό. Και πιστέψτε με έχει μεγάλη διαφορά από το αντικειμενικά τέλειο.

      Το τι ζητάνε όμως οι κοπέλες από εμάς μου φαντάζει σχεδόν αδιανόητο να το καταλάβω, σαν το πως θα πιάσει ο Coyote τον Road Runner, γιατί όπως και να τους φερόμαστε, πάντα μα πάντα δεν θα είναι ευχαριστημένες ή θα μας κρίνουν χωρίς ενδιαφέρον χωρίς να μας έχουν μάθει καν, χωρίς να μας έχουν δώσει την ευκαιρία.

      Το να προσποιηθείς το κάτι ψεύτικο για να ρίξεις μια κοπέλα για μια νύχτα στο κρεβάτι και την άλλη μέρα να μην θυμάμαι ούτε το όνομα της, δεν μου κάνει τόσο ανδρικό και μαγκιά στο κάτω κάτω γιατί αν την άξιζες θα το έκανες δείχνοντας τον πραγματικό σου εαυτό. Αυτό θέλει μαγκιά. Το τι σκέφτονται όμως και ψάχνουν και οι γκόμενες στις μέρες μας είναι ένα μεγάλο μυστήριο.

      Σίγουρα υπάρχουν κοπέλες και κοπέλες, δεν τις βάζω όλες στο ίδιο καλάθι, και σίγουρα δεν μπορώ να τις γνωρίσω όλες. Αν έχεις βρει εσύ το πραγματικό σου έτερο ήμισυ, να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.

Θέλω να κλείσω με μια ερώτηση, εσύ τι θεωρείς σημαντικό σε μια σχέση;

(Ο τίτλος προέκυψε από το γεγονός ότι έγραφα τις σκέψεις μου στο πόδι, μέσα στο λεωφορείο της επιστροφής.)